Historia Święta

Zgromadzenie Ogólne ONZ ustanowiło dzień 1 października Międzynarodowym Dniem Osób Starszych 14 grudnia 1990 roku. 

Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego została przyjęta w następstwie innych inicjatyw Narodów Zjednoczonych na rzecz osób starszych, takich jak Międzynarodowy Wiedeński Plan Działania dotyczący Osób Starszych, przyjęty w 1982 roku przez Światowe Zgromadzenie na Temat Osób Starszych i zatwierdzony w tym samym roku przez Zgromadzenie Ogólne.

Święto zostało ustanowione po to, aby zwrócić uwagę na problemy osób starszych. Jeszcze w 1950 r. na świecie żyło 200 milionów ludzi powyżej 60. roku życia, dziś osoby starsze to już 500 milionów, a według prognoz w roku 2020 będzie ich miliard. W Polsce żyje obecnie ponad 6 milionów seniorów. Seniorzy stanowią obecnie 16% naszego społeczeństwa, a w ciągu najbliższych dwudziestu lat liczba osób powyżej 65 roku życia wzrośnie w Polsce do 8,5 mln.

Międzynarodowy Dzień Osób Starszych jest okazją do ukazania starzenia się jako naturalnego procesu, który nie musi wiązać się z niemożnością prowadzenia aktywnego życia i samorealizacji.

Jest również odpowiednim momentem do podjęcia dyskusji na temat problemów ludzi dojrzałych.
Społeczeństwa nie zawsze są życzliwe osobom starszym, a  sami seniorzy stanowią grupę bardzo niejednorodną. Z jednej strony to osoby aktywne,  z drugiej bezradne, niepełnosprawne lub samotne. 

Ustanowienie społeczeństwa przyjaznego każdemu wiekowi zakłada, że wszystkie osoby starsze będą miały możliwość pełnego udziału w życiu społecznym. By osiągnąć ten cel, należy likwidować wszystkie źródła ich wykluczania i dyskryminacji, a także wzmacniać solidarność wewnątrz- i międzypokoleniową. Nasze społeczeństwa muszą się zmienić, by skutecznie wspierać najbardziej potrzebujące osoby starsze. 

 

Może się wydawać, że zwiększenie długości życia przy zachowaniu względnej sprawności, staje się szansą na pozytywne zmiany. Jednak społeczeństwa nie zawsze są życzliwe osobom starszym, a  sami seniorzy stanowią grupę bardzo niejednorodną. Z jednej strony to osoby aktywne,  z drugiej bezradne, niepełnosprawne lub samotne. 
Ustanowienie społeczeństwa przyjaznego każdemu wiekowi zakłada, że wszystkie osoby starsze będą miały możliwość pełnego udziału w życiu społecznym. By osiągnąć ten cel, należy likwidować wszystkie źródła ich wykluczania i dyskryminacji, a także wzmacniać solidarność wewnątrz- i międzypokoleniową. Nasze społeczeństwa muszą się zmienić, by skutecznie wspierać najbardziej potrzebujące osoby starsze.